کوچ

آسمان تا صبح باریده ست

شهر تهران شال برفش دور گردن

دست ها در جیب

می لرزد

گاه چرتش می رُباید. خواب می بیند

خواب تابستان خرمشهر .

●

روی برفِ هِرّه رد پنجه ای پیداست

وه، خدای من، چه می بینم

گربه ای با بچه ی بورش

از لب بام دو سه همسایه آنسوتر

تا نهفت ِ خلوتِ گلخانه کوچیده ست .

Read this poem in English
ترجمه ی انگلیسی را بخوانید