شب وداع

آسمان شهر ما ، از صبح می بارید .

 خیابان ، زیر نور نقره صدها چراغ ،

                                            آن شب

تن بیمار را با روغن باران ، جلا می داد .

در آن خلوت ، صدای پای ما بود و صفیر باد .

و تنها چتر سرخ او ، دم بدرود

لب ما را به کار بوسه با هم دید .